وقتی که با توام نفسم بند می شود

قلبم پر از شراره پر از قند می شود

در چشمهای خالص تو غرق می شوم

دستم به دست گرم تو دستبند می شود

ترسم نبینمت به دوباره ولی عجیب

هرروز طالعم به تو پیوند می شود

در جنگ بین عقل و جنونم ،دلم چه نرم

کام از لبت گرفته و پابند می شود

 انگار شانزده شده ام باز ،وای من

هر روز عشق من به تو مانند می شود

می پرسم از دلم که تو آدم نمی شوی؟

پاسخ نمی دهد همه لبخند می شود

چرا بغل کردن حس خوبی به آدم میده ؟

چون در سمت راست بدن قلب وجود نداره 

و اونجا خالیه ولی وقتی کسی رو

که دوست داری بغلش میکنی قلبش اون جای خالی رو پر میکنه

و انگار که تو صاحب دو تا قلب شدی . . .

دیدی گاهی اوقات بعداز یه روزکامل که باعشقت گفتی

وخندیدی وخوش گذروندی شب توی رختخواب خاطرات اون روز

رو مرور میکنی و لبخند میزنی؟حرفایی که بهش زدی،وقتی که

دستتو میگیره وباعشق توچشات نگاه میکنه وصدات میکنه دردونه ی قلبم؟

بعد یهو پیش خودت فکرمیکنی خدایااگه یه روزبره؟یابدتراگه بلایی سرش بیاد؟

یه دفه ای به خودت میای میبینی بالشت خیسه خیسه ازاشک،اینا قشنگ ترین

اشکای دنیان،اشک های عاشقی

ســــ ـــ ـــخت است...

سخت است درک کردن 

دخــــ ـــــتری که غــ ـــم هایـــــ ـش را 

خودش میـــ ــداند و دلش ...

که همه تنـــ ـــــ ـــــها لبــــخـــندهایش را میبینند ؛

که حســــ ــــــ ـــــرت میـــــخورند 

بـــخاطر شاد بودنــــ ــــ ـــش ...

بخاطر خنده هایـــــــ ــــــــ ــــش ...

... و هیــــــ ـــــــــ ــــــچکس 

جز همان دختـــــ ـــــر نمیــ ـــداند چقدر تنهاســ ـــــت ...

که چقدر میـــــــــ ـــــــ ـــــترسد ...

از باخـــــــــ ــــــــتن ...

از اعتــــ ــــــ ــــــمادِ بی حاصلش ...

از یــــــ ـــــــــ ــــــخ زدن احساس و قلبــــــ ـــــــ ــــش ...

از زندگــــــ ـــــــــــ ــــــی ...

منکه یاری ندارم

درگرمترين روزهاي تابستان،هنوز،سوز نبودنت رسوخ ميكند

تا عمق روح خسته ام!

و در اين ميان

من از درد

من ازسرماي بي كسي،به خود ميلرزم و باخودم مي انديشم

"زمستان نبودنت تمام ميشود،يا تمامم ميكند يك روز؟""آرام"

من زندگی را دوست دارم

ولی از زندگی دوباره می ترسم!

دین را دوست دارم

ولی از کشیش ها می ترسم!

قانون را دوست دارم

ولی از پاسبان ها می ترسم!

عشق را دوست دارم

ولی از زن ها می ترسم!

کودکان را دوست دارم

ولی از آینه می ترسم!سلام را دوست دارم

ولی از زبانم می ترسم!

من می ترسم ، پس هستم

این چنین می گذرد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم

ولی از روزگار می ترسم!

مرحوم حسین پناهی

                                         آنقدرها هم..

                                      روی وقار من حساب نکن…

                             قطب زمین هم که باشم..

                                  تورا که میبینم..

                              یخ هایم آب می شود…

دلم

یک مزرعه میخواهد

یک تو

یک من

وگندم زاری طلایی رنگ

که هوایش ﺁکنده باعطرنفس های توباشد..

اسپانیایی ها میگن :

عشق ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدایی بلندتر است !

ایتالیایی ها میگن:

عشق یعنی ترس از دست دادن تو !

ایرانی ها میگن :

“عشق سوء تفاهمی است بین دو احمق که

با یک ببخشید تمام میشود!!

در دستانم دو جعبه دارم که خدا به من داده است. او گفت:غصه هایت

را درون جعبه سیاه بگذار و شادی هایت را درون جعبه طلایی.به حرف

خدا گوش کردم.شادی ها و غصه هایم را درون جعبه ها گذاشتم.

جعبه طلایی روز به روز سنگین تر می شد و جعبه سیاه روز به روز سبک تر.

از روی کنجکاوی جعبه سیاه را باز کردم تا علت را دریابم.دیدم که ته

جعبه سوراخ است و غصه هایم از آن بیرون می ریزد.سوراخ جعبه

را به خدا نشان دادم و گفتم:در شگفتم که غصه های من کجا هستند؟

خدا با لبخندی دلنشین گفت:ای بنده من!همه آنها نزد من٬ اینجا هستند.

پرسیدم پروردگارا!چرا این جعبه ها را به من دادی؟چرا ته جعبه سیاه

سوراخ بود ؟گفت:ای بنده من!جعبه طلایی را به تو دادم تا نعمت های خود

رابشماری و جعبه سیاه را برای اینکه غم هایت را دور بریزی...

آدم ها همه می پندارند که زنده اند؛

برای آنها تنها نشانه ی حیات؛

بخار گرم نفس هایشان است!

کسی از کسی نمی پرسد : آهای فلانی!

از خانه ی دلت چه خبر؟! گرم است؟

چراغش نوری دارد هنوز؟

گاهی در فرا سوی این لحظات از خود میپرسم،با خود چه کردی؟!!!

که همچون باران میباری.. همچون باد گریزانی..

و همچون تاریکی در هراسی

حتی چشمانت را در کلبه ی وجودش نیافتی

تو خود، او بودی و او تو نبود...

چه بد کردیم به خود... .

برگزیده از کامنت های هدیه جان

قلبم را لبریز دوست داشتن

کنار دلتنگی پهلو میگیرم

گویی برای شکستن آماده ام. . .

من واژگان را جز برای دوست داشتن صدا نمیزنم

و سکوت را در پی فریاد دقیقه ها میرقصانم

شاید باز رهگذر روزهای خالی از دلهره باشم

نیمه شب صورتم را به خدا خواهم كرد

                                    خواهش دیدار تو را خواهم كرد

                                                                                تا جان دارم و درسینه نفس

                      به تو و عشق تو ای دوست وفا خواهم كرد

اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم،

اگر مهر بودی در پرتو ات خود را گرم می کردم،

اگر باد بودی چون برگ خزان خود را بدستت می سپردم،

اگر خدا بودی به تو ایمان می آوردم تا بدانی دوستت دارم

اگر هیچ بودی از تو ابر سپیدی می ساختم،

از تو خورشید با شکوهی بوجود می آوردم،

تو را نسیم ملایمی می کردم از تو خدایی بزرگ می ساختم،

تا بدانی که فقط تو را دوستت دارم....

تو یه شب میری 

قلب تو دریاست 

بر نمیگردی 

چون دلت اونجاست

خیلی آشوبی

خیلی درگیری

خیلی معلومه 

         که داری میری.........

وقتی قلبم بی تو گریونه
ابرای غم پره بارونه
دنیای من دیگه ویرونه
ای دل ای دل
تنها موندم
با دل دله دیووونه
دنیام دنیام مثه زندونه
وقتی قلبم بی تو گریونه….
سر راهم نه یک میخونه مونده
نه ساقی مونده نه پیمونه مونده
ازاون مرده تو با اون قلب مغرور
یه عاشق بادلی دیوونه مونده
عاشق رسوا
دیوونه ترینم من
کاشکی بی تو
دنیارو نبینم من
ای دل ای دل
ای دل دله دیوونه
دنیام دنیام مثه زندونه
وقتی قلبم بی تو گریونه

چُرتکه مي اندازم روز هاي نَبودنتـ را

اين روز ها بِدِهي ات زياد شده...

نمي خواهي بازگردي؟

نتــــــــرس !

ارزان حساب مي کنم!

اگر برگـــــــــــردي، قول مي دهم

تمام بِدِهي ات را به آغوش پُــــــــرمهرت بفروشم ...

گاه دلتنـــــــگ می شوم دلتنـگتر

ازتمام دلتنگـــــــــی ها

حسرت ها را می شمارم

و باختن ها

و صدای شکستن را

... نمیدانم من کدامین امید را ناامید کردم

و کدام خواهش را نشنیدم

و به کدام دل تنگی خندیدم

که چنین دلتنگــــــــــــــــم

اشک خیمه زده بر صفحه ی چشم نگرانم

 چنـد روزیسـت که دلواپسـم و بـد نگرانم

کوچه از رهگذر سرد غمت زار و گرفته ست

من به زنجیر وفای تو اسیرم چه کنم

گر نیایی به خدا بی تو بمیرم چه کنم

در هوای غم عشق تو ز خود بی خبرم

که من از عشق تو محتاج و فقیرم چه کنم . . .

درد یک پنجره را پنجره ها میفهمند

معنی کور شدن را گره ها میفهمند

سخت است بالا بروی ساده بیای پایین

قصه ی تلخ مرا سرسره ها میفهمند

یک نگاهت به من آموخت که درحرف زدن

چشم ها بیشتر از حنجره ها میفهمند . . .

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو

یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو

ای کبوتر به کجا؟ قدر دگر صبر بکن

آسمان زیر پرت پیر شود بعد برو

تو اگر گریه کنی بغض منم میشکند

خنده کن عشق نمک گیر شود بعد برو

یک نفر حسرت لبخند تو را میدارد

صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

خواب دیدم شبی از راه، سواری آمد

صبر کن خواب به تعبیر شود بعد برو

من اینک در رواق کهکشانها

در آوای حزین کاروانها

در آن رنگین کمان پیر و خسته

در آن اشکی که بر مژگان نشسته

در آن جامی که خالی مانده از می

در آوایی که برمیخیزد از نی

نشانی از تو می بینم ،

سراغی از تو می گیرم